کد خبر: ۱۶۶۸۵
جمعه ۹ تیر ۱۳۹۶ ساعت ۱۶:۱۲
تعداد بازدید:2286
صفحه نخست » سياست

بهشتی؛ اندیشه ای که فراموش شد!

به بهانه هفتم تیر، سالروز شهادت مظلومانه آیت الله دکتر محمد حسینی بهشتی

به گزارش شهروندالبرز ، ۳۶سال پیش در چنین روزی با انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی، انقلاب بهمن ۵۷ یکی از وزنه‌های فکری و به تعبیری تئوریسین‌ها و ایدئولوگ‌های خود یعنی آیت الله دکتر محمد حسینی بهشتی را از دست داد.

واقعه ای که آثار سوء ناشی از فقدان این اندیشمند انقلابی را در سه دهه‌ی اخیر و در آوردگاه های فکری، بیش از پیش نمایان ساخته است.

واقعیت آن است که سلوک فکری و مَشرب سیاسی دکتر بهشتی به گونه ای بود که او را از بسیاری شخصیت‌های انقلابی آن دوران، متمایز و ممتاز ساخته بود.به طوری که برخی صاحبنظران بنابر تجربه های عینی قریب چهل سال گذشته و سیر تحولات جامعه، بر این باورند که در صورت حیات و وجود دکتر بهشتی به عنوان شخصیتی جامع در شرایط کنونی، نظام جمهوری اسلامی سرنوشت دیگری می یافت!

تفسیر بهشتی از انقلابی گری، فراتر از مرزهای انسانی نبود و حتی در تدوین قانون اساسی در آغازین ماه‌های استقرار نظام جمهوری اسلامی که به طور طبیعی، شور و احساسات غالب بر منطق است، او از مشیء عقلانی و چارچوب های فکری و منطقی فاصله نگرفت و بیشترین نقش را در تدوین عالمانه و جامع اندیشانه قانون که بتواند حقوق مخالفین را نیز تامین و تضمین نماید، ایفا کرد.

حال آن که در آن مقطع به دلیل این رویکرد اخلاق مدارانه، دوراندیشانه و مصلحانه، مورد استنطاق و مواخذه‌ی هم طیفان خود نیز قرار گرفت!

خاستگاه بهشتی اگر چه حوزه های علمیه دینی بود، اما خود را در آموزه‌ها و تعالیم تعریف شده فقه محدود نکرد و توامان مسیر تعلیم علوم روز را نیز وجهه‌ی همت خویش ساخت.

بر همین اساس در فضایی که آموختن زبان انگلیسی در حوزه های علمیه، نه تنها مزیّت نبود، که گاها به عنوان زبان بیگانه قُبح به حساب می آمد، او برای ارتباط با جهان پیرامون خود، به طور کامل این زبان را در کنار سه زبان زنده دیگر، فرا گرفته بود تا بتواند جامع تر مسیر حرکت انقلابی و تحول خواه خود را دنبال کند.

شناخت مکاتب بشری و نحله های فکری برای اثبات پُرمایگی مکتب انسان ساز اسلام در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ موکداً مورد اهتمام ایشان بود و هیچگاه در فلسفه سیاسی آیت الله دکتر بهشتی، تک صدایی، تحمیل،تحریم و تحکّم، محلی از اعراب نداشت.

آن انقلابی اندیشمند حتی در شرایطی که مناسبات کاریزمای ابتدای نظام اسلامی در حاکمیتی مقتدرانه، بستر مقابله و تصفیه عناصر و جریان های ضدنظام را مهیا ساخته بود، در سیمای جمهوری اسلامی با نورالدین کیانوری از اعضای برجسته حزب توده به مناظره و تبیین دیدگاه های خود پرداخت و با سلاح بُرّان فکر و اندیشه، به نقد مواضع مخالف همت گماشت تا جامعه به اختیار و آگاهی خود، سره را از ناسره بازیابد!

این تحمل و مدارا، ظرفیتی عظیم از اصالت و روح ژرفایی انقلاب اسلامی که منطبق با سیره نبی مکرم اسلام(ص) بود، به نمایش گذاشت.

ظرفیتی فاخر و غبطه‌‌برانگیز که با عروج صاحبانشان که بهشتی و مطهری، از جمله‌ی سرامدان آن بودند، به محاق رفت!

حمیدرضا عسگری مورودی/ ۷ تیر۹۶

 

نویسنده : حمیدرضا عسگری مورودی

برای دریافت جدیدترین بسته اخبار روز اینجا کلیک کنید

مطالب مرتبط

نظرات شما

 

  • بخش نظرات تنها برای ارائه نظرات شما در رابطه با همین مطلب می باشد و نظرات متفرقه حذف خواهند شد.
  • لطفاً از نوشتن متن های تبلیغاتی و یا توهین آمیز خودداری فرمایید.
  • نظرات شما پس از تایید مدیریت وبسایت قابل نمایش خواهد بود لطفاً در ارسال نظرات صبرداشته باشید
  • قبل از ارسال نظرات خود قوانین سایت را مطالعه بفرمایید