کد خبر: ۱۶۴۰۴
یکشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۶ ساعت ۱۳:۱۰
تعداد بازدید:4905
صفحه نخست » فرهنگ

به یاد حسین تهرانی

 استاد حسین تهرانی (۱۲۹۰ تهران - ۷ اسفند ۱۳۵۲ تهران) یکی از معدود موسیقی‌دانان ما است که نامِ سازش، با نام او به خاطره‌ها می‌آید. 

به گزارش شهروندالبرز ، " وقتی فهمیدم که همسایه‌هایمان تابِ شنیدنِ صدای سازِ مرا ندارند و شکایتم را پیش پدرم می‍‌برند،سازم را زیرِ عبایم مخفی کردم و از خانه بیرون زدم و سوارِ واگن اسبی شدم که آن‌روزها مسافتِ خیابان لاله زار را تا کاراژِ ماشین طی می‌کرد.

تمامِ روز را در آن واگنهای اسبی ضرب می‌گرفتم. گاهی زنها یک شاهی‌ یا صناری به من می‌دادند و شبها وقتی به خانه باز می‌گشتم در حدودِ یک شاهی یا سه قران پول داشتم."

همینجور بود که حسینِ تهرانی نواختنِ تنبک را یاد گرفت .از نواختن در واگنهای اسبی و تماشای ضرب گرفتنِ مرشد در زورخانه و نواختن بر روی هر چیزی که می‌توانست با آن ضرب بگیرد؛ از در و پنجرهٔ خانه تا پیشخوان دکان و هر چیزی که صدا می‌داد.

حسینِ تهرانی یکی از معدود موسیقی‌دانان ما است که نامِ سازش، با نام او به خاطره‌ها می‌آید.با تنبک؛ تنبک و تهرانی ! پیش از او و حدود سالهای دهه‌ی 20 و 30 شمسی، معمولا کسی که ضرب می‌گرفت در میانِ دیگر نوازندگان ،به چیزی گرفته نمی‌شد، تنبک از کم ارزش‌ترین سازها بود و تنبک نواز معمولا نقش پادوی گروه را داشت.تهرانی می‌گفت :"ضرب‌گیر تو سری‌خور بود.

درمثل اگر با خانم "قمر" یا "ملوک ضرابی" به جایی می‌رفتیم، من باید می‌رفتم ناهار را جای دیگری می‌خوردم. توی اتاق پیشِ میهمان، ضربی را راه نمی‌دادند.

کسرشان می‌آمد. ضمنا باید نوکری ساززن را هم بکنیم. سازش را ببریم، توی منزلش هم بریم. سبزی و گوشت و غیره بخریم."

اما حکایتِ تنبک و تنبک نواز بعد از حسینِ تهرانی، حکایتِ دیگری است.

پایور می‌گفت :"تهرانی تمام ضربی‌ها و کار عمل‌های گذشته را می‌دانست و آن چنان همه این‌ها را با مهارت روی تمبک پیاده می‌کرد که گاه نوازندگانِ همراه را در جواب دادن گرفتارِ مشکل می کرد! ...

همه‌ی عمرِ تهرانی، کنکاش و جستجو برای یافتنِ وزن و ریتم‌هایی تازه در موسیقی سنتی بود. اوزانی که خودش معتقد بود حتی می‌توان آنها را در پلک زدن چشم و جویدنِ لقمه‌ای در دهان هم مشاهده کرد.

تهرانی پس از 50 سال کار، از تنبک، سازی ارزشمند ساخت که میانِ سازها جایش کنارِ سازِ استاد شهناز بود و می‌توانست در دسته‌ی سازهای ملی تا وین و پاریس هم برود پس از 50 سال، دیگر خودش هم "حسین ضربگیر" نبود که حسین تهرانی بود.

مشتاقانش برای شنیدنِ صدای سازش برابر تالارِ رودکی صف می‌کشیدند و به ارزش نام و صدایِ سازش کلاه از سر بر می‌داشتند. سالها پس از آن روزها که حسین ضربگیر در زیر زمینِ خانه‌یشان پنبه به نوک انگشتانش می‌بست تا مبادا پدرش یا همسایه‌ها آوای سازش را بشنوند، نه تنها مردان تنبک می‌نواختند که زنان هم به نواختنِ تنبک روی آورده بودند بی آنکه از تمسخر شدن در کوچه و خیابان ترسی داشته باشند.

خودش می‌گفت : "پنجاه سال توی سر این ضرب کوبیدم و پنجاه سال از مردم تو سری خوردم ... پیش از این ما تنبک نوازان مثل صفر پیش از عدد بودیم. حالا آمده ایم پس از عدد نشسته ایم .....

 

برای دریافت جدیدترین بسته اخبار روز اینجا کلیک کنید

مطالب مرتبط

نظرات شما

 

  • بخش نظرات تنها برای ارائه نظرات شما در رابطه با همین مطلب می باشد و نظرات متفرقه حذف خواهند شد.
  • لطفاً از نوشتن متن های تبلیغاتی و یا توهین آمیز خودداری فرمایید.
  • نظرات شما پس از تایید مدیریت وبسایت قابل نمایش خواهد بود لطفاً در ارسال نظرات صبرداشته باشید
  • قبل از ارسال نظرات خود قوانین سایت را مطالعه بفرمایید